سایه سنگین سیاست بر روی مراسم اسكار
۰۹:۴۹ | ۱۳۹۶/۱۲/۱۵
بانکداری ایدهال:جایزه اسكار سالانه در مراسمی توسط آكادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرك به بهترین آثار صنعت سینمای جهان اهدا میشود.
به گزارش بانکداری ایده ال:جایزه اسكار سالانه در مراسمی توسط آكادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرك به بهترین آثار صنعت سینمای جهان اهدا میشود. این مراسم هر ساله در بیش از ۱۰۰ كشور جهان بهصورت زنده پخش میشود و در تمام این سالها، جایزه اسكار وضعیت كلی سینما را نشان میدهد و به عنوان پاداشی به فیلمها، بازیگران و كارگردانانی كه دستاوردهای پایداری داشتهاند اهدا میشود؛ جایزهای كه نه تنها در تثبیت ستارهها موثر بوده بلكه نقش بسزایی هم در موفقیت تجاری فیلمها داشته است. اما در پس پرده مراسم اسكار بیش از آنكه سینما به عنوان هنر هفتم مورد توجه قرار بگیرد، مسائل فرهنگی و اجتماعی، جریانهای فكری، تسویهحسابهای سیاسی و تاریخی و در نهایت هرآنچه كه بتواند منافع غولهای فیلمسازی سینمای هالیوود، كه اغلب آنها از بزرگترین سرمایهداران امریكا و جهان هستند را تامین كند در اولویت داوران برای امتیاز دادن قرار میگیرند.
سایه سنگین سیاست بر روی مراسم اسكار
رسواییهای اخلاقی هالیوود
نودمین دوره مراسم اسكار شامگاه یكشنبه ١٤ اسفند برگزار شد. امسال همانند دورههای قبل سایه مسائل حاشیهای بر این مراسم سنگینی میكرد. اسكار ٢٠١٨ كاملا تحت تاثیر رسواییهای اخلاقی هالیوود، اتهامات آزار جنسی و همچنین برقراری عدالت جنسی و نژادی قرار داشت.
جیمز فرانكو با بازی در فیلم «هنرمند فاجعه» یكی از شانسهای قطعی نامزدهای بهترین بازیگر مرد محسوب میشد، اما در فهرست كاندیداها جای نگرفت. به نظر میرسد كه مطرح شدن اتهامات اخلاقی فرانكو در آخرین روزهای رایگیری نامزدهای اسكار، از عوامل مهم این موضوع است. اتهامات درست بعدازاین مطرح شد كه فرانكو در مراسم گلدن گلوب حمایت خود را از جنبشی علیه آزار جنسی به نام «دیگر بس است»، اعلام كرده بود.
حاضران در مراسم هم بیشتر در حمایت از جنبشهای «من هم همینطور» و «دیگر بس است» صحبت كردند. اشلی جاد، سلما هایك و آنابلا سیورا سه زنی بودند كه از هاروی واینستین و بحث آزار جنسی توسط وی حرف زدند و ابراز امیدواری كردند كه آكادمی اسكار بتواند امكانات بیشتری برای برابری، تنوع و فرصتهای میان بخشی فراهم كند.
همهچیز علیه ترامپ
در دورههای پیش شرایط و سیاستهای هالیوود بر جوایز اسكار بسیار پررنگتر بود. مراسم اسكار سال ٢٠١٧ تحتالشعاع تقابل با ترامپ به خصوص در مخالفت با سیاستهایش علیه مهاجران، رنگینپوستان و دگرباشان قرار گرفت. دونالد ترامپ سال گذشته با امضای یك فرمان اجرایی، ورود اتباع هفت كشور مسلمان ازجمله سودان، سومالی، عراق، ایران، لیبی و یمن به امریكا را به حال تعلیق درآورد و ورود پناهجویان سوری را به مدت نامعلوم ممنوع كرد.
وی همچنین در بسیاری از سخنرانیهای انتخاباتی خود بارها مواضعی نژادپرستانه اتخاذ كرد، مخالفت خود را با ازدواج همجنسگرایان بطور علنی ابراز كرده و چاره را در همگون كردن قضات دیوان عالی كشور اعلام كرد. صحبتهای او و مایك پنس، معاون ترامپ درباره همجنسگرایی در اسكار ٢٠١٧ خود را نشان داد. همان سال اصغر فرهادی با فیلم «فروشنده» از كاندیدای مهم فیلم خارجی در اسكار بود كه در اعتراض به تصمیمات مهاجرتی ترامپ در مراسم اسكار حاضر نشد و فیلم «فروشنده» اسكار بهترین فیلم خارجی را دریافت كرد. انوشه انصاری هنگام دریافت اسكار نامه اصغر فرهادی را خواند كه در نقش سینما در همدلی مردم صحبت كرده بود.
اگر در دوره قبل هنرمندان سیاهپوست از عدم توجه آكادمی به هنرمندان سیاهپوست گلایه كرده بودند، سال ٢٠١٧ اولین سالی بود كه در هر شاخه بازیگری (بازیگر نقش اول مرد، نقش اول زن، نقش مكمل مرد و نقش مكمل زن)، حداقل یك بازیگر سیاهپوست در میان كاندیداها حضور داشت. دنزل واشینگتون در شاخه بهترین بازیگر نقش اول مرد، روت نگا بهترین بازیگر نقش اول زن، ماهرشالا علی بهترین بازیگر نقش مكمل مرد و وایولا دیویس، نائومی هریس و اكتاویا اسپنسر در شاخه بهترین بازیگر نقش مكمل زن كاندیدا شدند و در نهایت وایولا دیویس و ماهرشا علی بازیگران سیاهپوست اسكار را به خانه بردند. انتخاب بهترین فیلم «مهتاب» هم نوعی دلجویی از هنرمندان سیاهپوست بود كه با ٣ جایزه و ٨ نامزدی در اسكار درخشید كه داستانی در رابطه با همجنسگرایی داشت. به نظر میرسد كه درخشش این فیلم در مراسم اسكار، بیارتباط با مخالفتهای هالیوود با سیاستهای دونالد ترامپ نبود.
سال رسوایی
مراسم اسكار سال ٢٠١٦ نیز از این مساله مستثنی نبود و اعلام نام بهترین فیلم باعث شگفتی بسیاری از سینمادوستان شد. در آن دوره اغلب كارشناسان به اتفاق فیلم «از گور برخاسته» را شانس اصلی كسب اسكار بهترین فیلم میدانستند. این فیلم بر اساس زندگی واقعی مردی سفیدپوست و شكارچی در قرن نوزدهم ساخته شده كه ناگزیر است برای زنده ماندن، نه تنها با طبیعت وحشی و خرسی درنده بلكه با سرخپوستانی كه به دنبال كشتن سفیدپوستهای شكارچی و غارتگر هستند و نیز مردی كه فرزندخواندهاش را كشته مبارزه كند. «از گور بازگشته» درامی خلاقانه و پركشش با فیلمبرداری درخشان و بازی خیرهكننده لئوناردو دیكاپریو بود كه همه عناصر یك اثر سینمایی فوقالعاده را داشت. اما در نهایت این فیلم «افشاگر» بود كه توانست فیلم الخاندرو ایناریتو را كنار بزند و بهترین فیلم سال در این مراسم لقب بگیرد. فیلم «افشاگر» ماجرای رسوایی است كه در اوایل قرن بیست و یكم درباره كلیسا و فساد اخلاقی در آن ساخته و پرداخته شد.
«افشاگر» گرچه فیلم خوشساختی است اما بیشتر شبیه یك گزارش مستند است تا یك فیلم درام. خبری از قهرمان و ضدقهرمان نیست و فیلمنامه دچار ضعف در شخصیتپردازی است. به عقیده بیشتر دوستداران سینما، «افشاگر» هرگز در حد و اندازههای كسب عنوان بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه نبود و تنها موضوع این اثر باعث شد تا موفق شود در رقابتی ناعادلانه گوی سبقت را از آثار ارزشمندی چون «از گور بازگشته» و «ركود بزرگ» برباید.
سیاستهای عجیب اسكار
در میان جوایز اهدا شده اسكار در سالهای اخیر، میتوان مراسم هشتاد و پنجم را به عنوان سیاسیترین اسكار برگزید. در این سال فیلمهای قابل توجهی همچون «جانگو آزاد شده»، «زندگی پی»، «بینوایان» و «استاد» در صنعت سینما ساخته شده بود، اما در نهایت جایزه بهترین فیلم به «آرگو» رسید كه ویژگی آن برخورداری از داستانی سیاسی و ضد ایرانی فیلم بود. «آرگو» در حالی موفق به كسب این جایزه شد كه حتی نتوانسته بود در بخش كارگردانی نامزد شود كه این اتفاق در اسكار بسیار نادر است، اما در آن برهه تاریخی و اوج تنشهای میان ایران و امریكا، موضوع فیلم كه در مورد اشغال سفارت امریكا و گروگانگیری در ایران در سال ٥٨ بود، باعث شد كه حتی فیلمی مثل «لینكلن» كه درباره زندگی رییسجمهور تاریخساز ایالات متحده است نادیده گرفته شود و تهیهكنندگان «آرگو» با اسكار به خانه برگردند.
ستایش ایالات متحده
در تاریخ اسكار فیلمهایی كه به دلیل عدم همخوانی با جریانهای فكری هالیوود در برههای از زمان نادیده گرفته شده است بسیار است. از شاخصترین این آثار میتوان به فیلم «رستگاری شاوشنك» ساخته فرانك دارابونت اشاره كرد كه هماكنون به عنوان برترین فیلم تاریخ سینما در نظرسنجیهای مردمی شناخته میشود. این فیلم در سال ١٩٩٤ نامزد دریافت ٧ اسكار شد اما نتوانست هیچكدام از جوایز را به دست بیاورد. در آن سال فیلم «فارست گامپ» بود كه بیشتر جوایز اصلی را از آن خود كرد. «فارست گامپ» اثری زیبا و دلپذیر در مورد زندگی پسری با بهره هوشی پایین است اما درونمایه آن در واقع ستایش ایالت متحده امریكا است كه با وجود همه فراز و نشیبها به زعم سازندگان فیلم، استوار و باشكوه ایستاده است. از سوی دیگر «رستگاری شاوشنك» فساد حاكم بر سیستم قضایی امریكا و زندانهای مخوف این كشور را عیان كرده است و با توجه به تاریخچه اسكار نادیده گرفتن این فیلم در برابر «فارست گامپ» مساله دور از انتظاری نیست.
تحریف تاریخ
پس از پایان جنگ جهانی دوم، به خصوص در دو دهه اخیر، همواره فیلمهایی كه به وقایع آن دوره به خصوص مساله یهودی ستیزی و هولوكاست پرداختهاند در مراسم اسكار مورد توجه قرار گرفتهاند. این فیلمها با حمایت مالی قابل توجه كمپانیهای عظیم فیلمسازی هالیوود و سهامداران یهودی آنها ساخته میشوند و اغلب آنها بسیار تاثیرگذار و خوشساخت هستند و البته به خوبی تاریخ را در اذهان عمومی تحریف میكنند. از جمله این آثار میتوان به «پسر شائول»، «شكستناپذیر»، «جاعلان»، «كتابخوان»، «پیانیست»، «زندگی زیباست»، «فهرست شیندلر» و «نجات سرباز رایان» اشاره كرد كه اسكار تقریبا به تمام آنها روی خوش خود را نشان داده است. شوخی ریكی جرویز با كیت وینسلت در این زمینه مشهور است: «به تو گفته بودم در یك فیلم هولوكاستی بازی كن تا جوایز از راه برسد. نگفته بودم؟» و فیلم «كتابخوان» بود كه اولین اسكار را برای وینسلت به همراه آورد.
بیمهری به چهره عریان جامعه امریكا
از دیگر شاهكارهایی كه در سالهای دورتر در مراسم اسكار مورد بیمهری قرار گرفتهاند میتوان به فیلمهایی چون «اینك آخرالزمان» و «راننده تاكسی» اشاره كرد كه اولی به فجایع جنگ ویتنام پرداخت و دومی لایههای فساد و چهره عریان جامعه امریكا را در دهه هفتاد میلادی به تصویر كشید. همچنین بزرگانی همچون آلفرد هیچكاك (دارای یك اسكار افتخاری)، استنلی كوبریك و رابرت آلتمن (او در سال ۲۰۰۶ جایزه اسكار دستاورد یك عمر فعالیت هنری را كسب كرد) هرگز برای آثار خود موفق به دریافت اسكار نشدند كه این مساله یكی از نقاط تاریك پرونده اسكار محسوب میشود.
مراسم اسكار پیش از این در طول دوران برگزاری همواره با حاشیههایی همراه بوده كه جنبه هنری و سینمایی آن را تحت تاثیر قرار داده است. یكی از مشهورترین این اتفاقات در چهل و پنجمین دوره از جوایز آكادمی اسكار رخ داد. مارلون براندو كه برای فیلم «پدر خوانده» نامزد دریافت اسكار شده بود حضور در مراسم را تحریم كرد و به جای خود ساچین لیتل فیدر بازیگر سرخپوست ناشناختهای كه بعدها به عنوان رییس انجمن بومیان امریكا معرفی شد، را فرستاد.
زمانی كه نام براندو برای اسكار بهترین بازیگر نقش اول مرد، خوانده شد، زنی بومی با لباس آپاچیها و موهای سیاه روی صحنه حاضر شد. وی جایزه را پس زد و پس از معرفی خود در حالی كه نامهای از براندو در دست داشت، گفت: «امشب به جای مارلون براندو به این مراسم آمدهام و او از من خواسته تا به شما بگویم كه با تمام احترام، حاضر به قبول این جایزه ارزشمند نیست و دلیل آن رفتاری است كه صنعت فیلمسازی هالیوود با بومیان امریكا داشته است. »
اگرچه به نظر میرسد در این دوره با افزایش اعضای آكادمی و حضور بیش از هشت هزار تن در رایگیری، جوایز اسكار به شكل منصفانهتری توزیع شد، اما همچنان حضور مسائل سیاسی و اجتماعی در بزرگترین رخداد سینمایی دنیا بهشدت پررنگ است و این مساله در نهایت اعتبار هنری جایزه بزرگ را
زیر سوال برده است.
سایه سنگین سیاست بر روی مراسم اسكار
رسواییهای اخلاقی هالیوود
نودمین دوره مراسم اسكار شامگاه یكشنبه ١٤ اسفند برگزار شد. امسال همانند دورههای قبل سایه مسائل حاشیهای بر این مراسم سنگینی میكرد. اسكار ٢٠١٨ كاملا تحت تاثیر رسواییهای اخلاقی هالیوود، اتهامات آزار جنسی و همچنین برقراری عدالت جنسی و نژادی قرار داشت.
جیمز فرانكو با بازی در فیلم «هنرمند فاجعه» یكی از شانسهای قطعی نامزدهای بهترین بازیگر مرد محسوب میشد، اما در فهرست كاندیداها جای نگرفت. به نظر میرسد كه مطرح شدن اتهامات اخلاقی فرانكو در آخرین روزهای رایگیری نامزدهای اسكار، از عوامل مهم این موضوع است. اتهامات درست بعدازاین مطرح شد كه فرانكو در مراسم گلدن گلوب حمایت خود را از جنبشی علیه آزار جنسی به نام «دیگر بس است»، اعلام كرده بود.
حاضران در مراسم هم بیشتر در حمایت از جنبشهای «من هم همینطور» و «دیگر بس است» صحبت كردند. اشلی جاد، سلما هایك و آنابلا سیورا سه زنی بودند كه از هاروی واینستین و بحث آزار جنسی توسط وی حرف زدند و ابراز امیدواری كردند كه آكادمی اسكار بتواند امكانات بیشتری برای برابری، تنوع و فرصتهای میان بخشی فراهم كند.
همهچیز علیه ترامپ
در دورههای پیش شرایط و سیاستهای هالیوود بر جوایز اسكار بسیار پررنگتر بود. مراسم اسكار سال ٢٠١٧ تحتالشعاع تقابل با ترامپ به خصوص در مخالفت با سیاستهایش علیه مهاجران، رنگینپوستان و دگرباشان قرار گرفت. دونالد ترامپ سال گذشته با امضای یك فرمان اجرایی، ورود اتباع هفت كشور مسلمان ازجمله سودان، سومالی، عراق، ایران، لیبی و یمن به امریكا را به حال تعلیق درآورد و ورود پناهجویان سوری را به مدت نامعلوم ممنوع كرد.
وی همچنین در بسیاری از سخنرانیهای انتخاباتی خود بارها مواضعی نژادپرستانه اتخاذ كرد، مخالفت خود را با ازدواج همجنسگرایان بطور علنی ابراز كرده و چاره را در همگون كردن قضات دیوان عالی كشور اعلام كرد. صحبتهای او و مایك پنس، معاون ترامپ درباره همجنسگرایی در اسكار ٢٠١٧ خود را نشان داد. همان سال اصغر فرهادی با فیلم «فروشنده» از كاندیدای مهم فیلم خارجی در اسكار بود كه در اعتراض به تصمیمات مهاجرتی ترامپ در مراسم اسكار حاضر نشد و فیلم «فروشنده» اسكار بهترین فیلم خارجی را دریافت كرد. انوشه انصاری هنگام دریافت اسكار نامه اصغر فرهادی را خواند كه در نقش سینما در همدلی مردم صحبت كرده بود.
اگر در دوره قبل هنرمندان سیاهپوست از عدم توجه آكادمی به هنرمندان سیاهپوست گلایه كرده بودند، سال ٢٠١٧ اولین سالی بود كه در هر شاخه بازیگری (بازیگر نقش اول مرد، نقش اول زن، نقش مكمل مرد و نقش مكمل زن)، حداقل یك بازیگر سیاهپوست در میان كاندیداها حضور داشت. دنزل واشینگتون در شاخه بهترین بازیگر نقش اول مرد، روت نگا بهترین بازیگر نقش اول زن، ماهرشالا علی بهترین بازیگر نقش مكمل مرد و وایولا دیویس، نائومی هریس و اكتاویا اسپنسر در شاخه بهترین بازیگر نقش مكمل زن كاندیدا شدند و در نهایت وایولا دیویس و ماهرشا علی بازیگران سیاهپوست اسكار را به خانه بردند. انتخاب بهترین فیلم «مهتاب» هم نوعی دلجویی از هنرمندان سیاهپوست بود كه با ٣ جایزه و ٨ نامزدی در اسكار درخشید كه داستانی در رابطه با همجنسگرایی داشت. به نظر میرسد كه درخشش این فیلم در مراسم اسكار، بیارتباط با مخالفتهای هالیوود با سیاستهای دونالد ترامپ نبود.
سال رسوایی
مراسم اسكار سال ٢٠١٦ نیز از این مساله مستثنی نبود و اعلام نام بهترین فیلم باعث شگفتی بسیاری از سینمادوستان شد. در آن دوره اغلب كارشناسان به اتفاق فیلم «از گور برخاسته» را شانس اصلی كسب اسكار بهترین فیلم میدانستند. این فیلم بر اساس زندگی واقعی مردی سفیدپوست و شكارچی در قرن نوزدهم ساخته شده كه ناگزیر است برای زنده ماندن، نه تنها با طبیعت وحشی و خرسی درنده بلكه با سرخپوستانی كه به دنبال كشتن سفیدپوستهای شكارچی و غارتگر هستند و نیز مردی كه فرزندخواندهاش را كشته مبارزه كند. «از گور بازگشته» درامی خلاقانه و پركشش با فیلمبرداری درخشان و بازی خیرهكننده لئوناردو دیكاپریو بود كه همه عناصر یك اثر سینمایی فوقالعاده را داشت. اما در نهایت این فیلم «افشاگر» بود كه توانست فیلم الخاندرو ایناریتو را كنار بزند و بهترین فیلم سال در این مراسم لقب بگیرد. فیلم «افشاگر» ماجرای رسوایی است كه در اوایل قرن بیست و یكم درباره كلیسا و فساد اخلاقی در آن ساخته و پرداخته شد.
«افشاگر» گرچه فیلم خوشساختی است اما بیشتر شبیه یك گزارش مستند است تا یك فیلم درام. خبری از قهرمان و ضدقهرمان نیست و فیلمنامه دچار ضعف در شخصیتپردازی است. به عقیده بیشتر دوستداران سینما، «افشاگر» هرگز در حد و اندازههای كسب عنوان بهترین فیلم و بهترین فیلمنامه نبود و تنها موضوع این اثر باعث شد تا موفق شود در رقابتی ناعادلانه گوی سبقت را از آثار ارزشمندی چون «از گور بازگشته» و «ركود بزرگ» برباید.
سیاستهای عجیب اسكار
در میان جوایز اهدا شده اسكار در سالهای اخیر، میتوان مراسم هشتاد و پنجم را به عنوان سیاسیترین اسكار برگزید. در این سال فیلمهای قابل توجهی همچون «جانگو آزاد شده»، «زندگی پی»، «بینوایان» و «استاد» در صنعت سینما ساخته شده بود، اما در نهایت جایزه بهترین فیلم به «آرگو» رسید كه ویژگی آن برخورداری از داستانی سیاسی و ضد ایرانی فیلم بود. «آرگو» در حالی موفق به كسب این جایزه شد كه حتی نتوانسته بود در بخش كارگردانی نامزد شود كه این اتفاق در اسكار بسیار نادر است، اما در آن برهه تاریخی و اوج تنشهای میان ایران و امریكا، موضوع فیلم كه در مورد اشغال سفارت امریكا و گروگانگیری در ایران در سال ٥٨ بود، باعث شد كه حتی فیلمی مثل «لینكلن» كه درباره زندگی رییسجمهور تاریخساز ایالات متحده است نادیده گرفته شود و تهیهكنندگان «آرگو» با اسكار به خانه برگردند.
ستایش ایالات متحده
در تاریخ اسكار فیلمهایی كه به دلیل عدم همخوانی با جریانهای فكری هالیوود در برههای از زمان نادیده گرفته شده است بسیار است. از شاخصترین این آثار میتوان به فیلم «رستگاری شاوشنك» ساخته فرانك دارابونت اشاره كرد كه هماكنون به عنوان برترین فیلم تاریخ سینما در نظرسنجیهای مردمی شناخته میشود. این فیلم در سال ١٩٩٤ نامزد دریافت ٧ اسكار شد اما نتوانست هیچكدام از جوایز را به دست بیاورد. در آن سال فیلم «فارست گامپ» بود كه بیشتر جوایز اصلی را از آن خود كرد. «فارست گامپ» اثری زیبا و دلپذیر در مورد زندگی پسری با بهره هوشی پایین است اما درونمایه آن در واقع ستایش ایالت متحده امریكا است كه با وجود همه فراز و نشیبها به زعم سازندگان فیلم، استوار و باشكوه ایستاده است. از سوی دیگر «رستگاری شاوشنك» فساد حاكم بر سیستم قضایی امریكا و زندانهای مخوف این كشور را عیان كرده است و با توجه به تاریخچه اسكار نادیده گرفتن این فیلم در برابر «فارست گامپ» مساله دور از انتظاری نیست.
تحریف تاریخ
پس از پایان جنگ جهانی دوم، به خصوص در دو دهه اخیر، همواره فیلمهایی كه به وقایع آن دوره به خصوص مساله یهودی ستیزی و هولوكاست پرداختهاند در مراسم اسكار مورد توجه قرار گرفتهاند. این فیلمها با حمایت مالی قابل توجه كمپانیهای عظیم فیلمسازی هالیوود و سهامداران یهودی آنها ساخته میشوند و اغلب آنها بسیار تاثیرگذار و خوشساخت هستند و البته به خوبی تاریخ را در اذهان عمومی تحریف میكنند. از جمله این آثار میتوان به «پسر شائول»، «شكستناپذیر»، «جاعلان»، «كتابخوان»، «پیانیست»، «زندگی زیباست»، «فهرست شیندلر» و «نجات سرباز رایان» اشاره كرد كه اسكار تقریبا به تمام آنها روی خوش خود را نشان داده است. شوخی ریكی جرویز با كیت وینسلت در این زمینه مشهور است: «به تو گفته بودم در یك فیلم هولوكاستی بازی كن تا جوایز از راه برسد. نگفته بودم؟» و فیلم «كتابخوان» بود كه اولین اسكار را برای وینسلت به همراه آورد.
بیمهری به چهره عریان جامعه امریكا
از دیگر شاهكارهایی كه در سالهای دورتر در مراسم اسكار مورد بیمهری قرار گرفتهاند میتوان به فیلمهایی چون «اینك آخرالزمان» و «راننده تاكسی» اشاره كرد كه اولی به فجایع جنگ ویتنام پرداخت و دومی لایههای فساد و چهره عریان جامعه امریكا را در دهه هفتاد میلادی به تصویر كشید. همچنین بزرگانی همچون آلفرد هیچكاك (دارای یك اسكار افتخاری)، استنلی كوبریك و رابرت آلتمن (او در سال ۲۰۰۶ جایزه اسكار دستاورد یك عمر فعالیت هنری را كسب كرد) هرگز برای آثار خود موفق به دریافت اسكار نشدند كه این مساله یكی از نقاط تاریك پرونده اسكار محسوب میشود.
مراسم اسكار پیش از این در طول دوران برگزاری همواره با حاشیههایی همراه بوده كه جنبه هنری و سینمایی آن را تحت تاثیر قرار داده است. یكی از مشهورترین این اتفاقات در چهل و پنجمین دوره از جوایز آكادمی اسكار رخ داد. مارلون براندو كه برای فیلم «پدر خوانده» نامزد دریافت اسكار شده بود حضور در مراسم را تحریم كرد و به جای خود ساچین لیتل فیدر بازیگر سرخپوست ناشناختهای كه بعدها به عنوان رییس انجمن بومیان امریكا معرفی شد، را فرستاد.
زمانی كه نام براندو برای اسكار بهترین بازیگر نقش اول مرد، خوانده شد، زنی بومی با لباس آپاچیها و موهای سیاه روی صحنه حاضر شد. وی جایزه را پس زد و پس از معرفی خود در حالی كه نامهای از براندو در دست داشت، گفت: «امشب به جای مارلون براندو به این مراسم آمدهام و او از من خواسته تا به شما بگویم كه با تمام احترام، حاضر به قبول این جایزه ارزشمند نیست و دلیل آن رفتاری است كه صنعت فیلمسازی هالیوود با بومیان امریكا داشته است. »
اگرچه به نظر میرسد در این دوره با افزایش اعضای آكادمی و حضور بیش از هشت هزار تن در رایگیری، جوایز اسكار به شكل منصفانهتری توزیع شد، اما همچنان حضور مسائل سیاسی و اجتماعی در بزرگترین رخداد سینمایی دنیا بهشدت پررنگ است و این مساله در نهایت اعتبار هنری جایزه بزرگ را
زیر سوال برده است.
نظرات کاربران
آخرین اخبار اقتصادی
